Ja, een verklaring voor de naam van mijn webadres is hier wel op zijn plaats. Little Miss Surinam? In november ergens hadden Jorn en Thomas een studioparty gehouden. Het thema was Hollywood en als we verkleed gingen als Hollywoodsterren, kregen we een gratis cocktail :). Ik ging verkleed als Olive van 'Little Miss Sunshine'. Leuke film trouwens, is niet zo'n typische Hollywoodbedoening met veel actie of romantiek. Krijg je de kans, zeker kijken! Jorn heeft mij de tip gegeven om die naam te gebruiken, danku! Vond het ook best leuk klinken. Ik voel me dan ook 'klein' bij de gedachte naar Suriname te gaan: ik weet niet goed wat ik moet verwachten. Ik voel mij 'klein' bij de gedachte dat ik een enorme ervaring tegemoet ga. Spannend!
The Surinam Tales is afgeleid van The Canterbury Tales. Het is een verzameling van verhalen uit de 14de eeuw door een zekere Geoffrey Chaucer, waaronder 'The Wife Of Bath'. Ook hier dezelfde verklaring: vond het gewoon leuk klinken, en bovendien passend. Want hier zal ik mijn Surinaamse vertellingen posten.
donderdag 25 december 2008
Suriname, here I come!
Op 31 januari vertrek ik naar Amsterdam, op 1 februari vlieg ik naar Paramaribo, Suriname! Ik ga er stage doen als opvoedster op het internaat van de Kennedystichting. De meeste regelingen zijn achter de rug: vliegticket, verblijfsvergunning, inentingen, verblijfplaats, vervoer van luchthaven naar centrum, enz. Alleen met mijn contactpersoon van de Kennedystichting loopt de communicatie allesbehalve vlot. Jammer, ze zijn daar niet zo vertrouwd met het internet naar het schijnt. Ook zou de mentaliteit er anders zijn: veel gemoedelijker en minder stress. En in december, voor de feesten en tijdens de vakantie, ligt Paramaribo plat. Het frequente antwoord schijnt dan te zijn ‘kan het wachten tot januari?’.
Wat drijft mij nu eigenlijk naar Suriname? Via Annelies, mijn dove zus, kwam ik bij Suriname terecht. Zij heeft een antropologisch onderzoek van 3 maanden gedaan in 2004, op de Kennedystichting. Ik kreeg de indruk dat ik via haar betrouwbare informatie kon krijgen over het land, maar vooral over de dovenschool. In Suriname worden er verschillende talen gesproken, de officiële landstaal is het Nederlands. Het land is een voormalige kolonie van Nederland. Ik zou er moeten communiceren in twee talen: de gesproken/geschreven landstaal en de plaatselijke gebarentaal. Doordat de landstaal mij al bekend is, maakt het de stap minder groot. Bovendien zouden buitenlandse stagiaires goed opgevangen worden. Het is dan ook de eerste keer dat ik voor zo lange tijd in het buitenland vertoef.
Ik heb interesse in de Dovencultuur in Suriname, in hoeverre deze verschilt met de Dovencultuur in Vlaanderen. Ik wil graag uitwisselingsgesprekken houden met de kinderen, waaruit ik leer van hun ervaringen in Suriname en waaruit zij leren over het leven van dove en slechthorende mensen in Vlaanderen. Ook ben ik benieuwd naar de opvoedingsstijlen van de opvoeders in Suriname, meer bepaald op de dovenschool daar. Welke pedagogische vaardigheden hanteren zij en welke invloeden hebben deze op de kinderen? Hoe is de relatie van de opvoeders met de kinderen?
Ik wil graag mijn stage ervaren vanuit het oogpunt van de (Doven)cultuur, maar ook vanuit een (ortho)pedagogische benadering.
Wat drijft mij nu eigenlijk naar Suriname? Via Annelies, mijn dove zus, kwam ik bij Suriname terecht. Zij heeft een antropologisch onderzoek van 3 maanden gedaan in 2004, op de Kennedystichting. Ik kreeg de indruk dat ik via haar betrouwbare informatie kon krijgen over het land, maar vooral over de dovenschool. In Suriname worden er verschillende talen gesproken, de officiële landstaal is het Nederlands. Het land is een voormalige kolonie van Nederland. Ik zou er moeten communiceren in twee talen: de gesproken/geschreven landstaal en de plaatselijke gebarentaal. Doordat de landstaal mij al bekend is, maakt het de stap minder groot. Bovendien zouden buitenlandse stagiaires goed opgevangen worden. Het is dan ook de eerste keer dat ik voor zo lange tijd in het buitenland vertoef.
Ik heb interesse in de Dovencultuur in Suriname, in hoeverre deze verschilt met de Dovencultuur in Vlaanderen. Ik wil graag uitwisselingsgesprekken houden met de kinderen, waaruit ik leer van hun ervaringen in Suriname en waaruit zij leren over het leven van dove en slechthorende mensen in Vlaanderen. Ook ben ik benieuwd naar de opvoedingsstijlen van de opvoeders in Suriname, meer bepaald op de dovenschool daar. Welke pedagogische vaardigheden hanteren zij en welke invloeden hebben deze op de kinderen? Hoe is de relatie van de opvoeders met de kinderen?
Ik wil graag mijn stage ervaren vanuit het oogpunt van de (Doven)cultuur, maar ook vanuit een (ortho)pedagogische benadering.
Zalig Kerstfeest, aardbewoners!
Oorspronkelijk was het mijn bedoeling om slechts te schrijven over mijn belevenissen in Suriname, maar mijn schrijfdrang begint op te komen. Hoe typisch… midden in de blok. Ooit moest ik deze blog toch openen, dus ik vergeef mijzelf de goesting om te schrijven. Graag start ik met mijn wensen voor een gelukzalige en warme Kerst, dat lijkt me wel gepast. Na kerst is het nog maar enkele dagen 2008. Dan zullen we afscheid moeten nemen van dat turbulente jaar. Naast de verschillende wereldgebeurtenissen als de verkiezing van Barack Obama, de terreur in Indië en de financiële crisis, is er in mijn leventje ook veel gebeurd in dat ene jaar.
Bij mijn eerste stap in het jaar 2008, was ik al vergezeld door Doven. Voor mij was het de eerste keer om oud op nieuw samen met Doven te vieren. In 2007 was ik definitief in de Dovenwereld gerold en de contacten waren oppervlakkig, maar in 2008 voelde het alsof ik er ècht deel van uitmaakte. In één jaar tijd zijn er voor mij verschillende vriendschappen opengebloeid, oude vriendschappen weggevaagd en verwaarloosd. Ook een gezonde breuk van een mooie relatie van 2,5 jaar is voor mij achter de rug.
Ik voelde dit jaar dat ik echt deel kon uitmaken van een vriendenkring waar ik mij goed bij voel. Afgelopen jaar heb ik veel contacten gehad met deze mensen, vooral in de zomer. Iedere week had ik wel iets gepland met Doven. Nu maakte ik ècht kennis met de Vlaamse Dovengemeenschap: met de structuur van de dovenorganisaties, de jeugdclubs, de verschillende mentaliteiten van doven, discussieonderwerpen, enz. Door de juiste mensen te vinden, ben ik erin geslaagd kennis te nemen van deze gemeenschap.
Mijn VGT (Vlaamse Gebarentaal) ging erop vooruit, mijn Doofbewustzijn groeit stilaan en mijn Dove identiteit is volop in ontwikkeling. Het was dit jaar ook voor mij de eerste keer om mijn CI een week lang uit te laten. Een storm van geluiden overweldigde me telkens weer als ik mijn CI terug aandeed na een lang wekend of een week zonder.
Toen voelde ik dat ik er niet uit kan en er ook niet meer uit wil, uit die Dovenwereld. De eerste schooldag na de vakantie was voor mij een klap. Terug de horende wereld in, een heuse aanpassing: al die lippen opnieuw lezen, mijn CI bewuster gebruiken, mijn VGT terzijde laten. Een andere wereld, een andere taal, een andere cultuur. Gedurende het semester kon ik het geen twee weken uithouden zonder Doven, zonder VGT, zonder Dovencultuur. Het voelt altijd weer aan als een enorm gemis als ik een tijdje bewust thuis blijf om mijn schoolwerk niet te verwaarlozen.
Het afgelopen jaar was voor mij vooral spectaculair omwille van al die ontmoetingen en gebeurtenissen met Doven. Ik was de horende wereld stilaan vergeten: ik had geen horende vrienden meer en met mijn horende vriend was het ook gedaan. Heel af en toe had ik wel contact met mijn vroegere vriendinnetjes van scouts. Toen dacht ik, het zal mij niet meer lukken om echte vriendschappen op te bouwen binnen de horende wereld, omdat ik zoveel tijd investeer in de Dovenwereld. Maar heb ik dat nodig? Als ik zo tevreden ben, mij toch gelukkig voel bij de Dovenwereld, moet er dan nog iets bij? Aanvankelijk dacht ik van niet.
Totdat… ik in het afgelopen semester kennis maakte met mijn projectgroepje. Met dit groepje moest ik een heel semester aan de slag om een project uit te werken. Ze zijn allemaal horend en ik kende wel angsten om met hen samen te werken. Zou het goed verlopen? Zouden ze veel rekening houden met mij? Zou ik mij goed voelen in de groep? Mijn onzekerheden werden na verloop van tijd van de tafel geveegd. Ja, ik voel mij echt goed bij dit groepje, dat had ik nooit durven dromen. Het zijn flinke kameraden geworden. We zagen elkaar bijna elke dag, werkten intensief samen, losten samen conflicten op en hebben samen een trektocht in de Ardennen meegemaakt. Deze ervaringen van samenwerken en deze mensen zal ik ook niet snel vergeten.
Dus je leest het al… Het pad van het jaar 2008 was er een vol nieuwe dingen, kronkels, drukte, berghellingen en afdalingen. Ik botste soms wel eens tegen mijzelf op en verbaasde mijzelf soms over wie ik ben. Ben ik dat? Doe ik zo? Ik leer mijzelf steeds beter kennen door die stroom van ervaringen en dat maakt 2008 zo speciaal.
Ik ben benieuwd wat 2009 zal brengen. Hoe zal mijn stage in Suriname meevallen? Wat zal ik doen als ik afgestudeerd ben? Dat zullen we spannend moeten afwachten…
Beste lezers, hopelijk hebben jullie ook genoten van 2008, veel succes met 2009!
Gelukkig nieuwjaar!
Bij mijn eerste stap in het jaar 2008, was ik al vergezeld door Doven. Voor mij was het de eerste keer om oud op nieuw samen met Doven te vieren. In 2007 was ik definitief in de Dovenwereld gerold en de contacten waren oppervlakkig, maar in 2008 voelde het alsof ik er ècht deel van uitmaakte. In één jaar tijd zijn er voor mij verschillende vriendschappen opengebloeid, oude vriendschappen weggevaagd en verwaarloosd. Ook een gezonde breuk van een mooie relatie van 2,5 jaar is voor mij achter de rug.
Ik voelde dit jaar dat ik echt deel kon uitmaken van een vriendenkring waar ik mij goed bij voel. Afgelopen jaar heb ik veel contacten gehad met deze mensen, vooral in de zomer. Iedere week had ik wel iets gepland met Doven. Nu maakte ik ècht kennis met de Vlaamse Dovengemeenschap: met de structuur van de dovenorganisaties, de jeugdclubs, de verschillende mentaliteiten van doven, discussieonderwerpen, enz. Door de juiste mensen te vinden, ben ik erin geslaagd kennis te nemen van deze gemeenschap.
Mijn VGT (Vlaamse Gebarentaal) ging erop vooruit, mijn Doofbewustzijn groeit stilaan en mijn Dove identiteit is volop in ontwikkeling. Het was dit jaar ook voor mij de eerste keer om mijn CI een week lang uit te laten. Een storm van geluiden overweldigde me telkens weer als ik mijn CI terug aandeed na een lang wekend of een week zonder.
Toen voelde ik dat ik er niet uit kan en er ook niet meer uit wil, uit die Dovenwereld. De eerste schooldag na de vakantie was voor mij een klap. Terug de horende wereld in, een heuse aanpassing: al die lippen opnieuw lezen, mijn CI bewuster gebruiken, mijn VGT terzijde laten. Een andere wereld, een andere taal, een andere cultuur. Gedurende het semester kon ik het geen twee weken uithouden zonder Doven, zonder VGT, zonder Dovencultuur. Het voelt altijd weer aan als een enorm gemis als ik een tijdje bewust thuis blijf om mijn schoolwerk niet te verwaarlozen.
Het afgelopen jaar was voor mij vooral spectaculair omwille van al die ontmoetingen en gebeurtenissen met Doven. Ik was de horende wereld stilaan vergeten: ik had geen horende vrienden meer en met mijn horende vriend was het ook gedaan. Heel af en toe had ik wel contact met mijn vroegere vriendinnetjes van scouts. Toen dacht ik, het zal mij niet meer lukken om echte vriendschappen op te bouwen binnen de horende wereld, omdat ik zoveel tijd investeer in de Dovenwereld. Maar heb ik dat nodig? Als ik zo tevreden ben, mij toch gelukkig voel bij de Dovenwereld, moet er dan nog iets bij? Aanvankelijk dacht ik van niet.
Totdat… ik in het afgelopen semester kennis maakte met mijn projectgroepje. Met dit groepje moest ik een heel semester aan de slag om een project uit te werken. Ze zijn allemaal horend en ik kende wel angsten om met hen samen te werken. Zou het goed verlopen? Zouden ze veel rekening houden met mij? Zou ik mij goed voelen in de groep? Mijn onzekerheden werden na verloop van tijd van de tafel geveegd. Ja, ik voel mij echt goed bij dit groepje, dat had ik nooit durven dromen. Het zijn flinke kameraden geworden. We zagen elkaar bijna elke dag, werkten intensief samen, losten samen conflicten op en hebben samen een trektocht in de Ardennen meegemaakt. Deze ervaringen van samenwerken en deze mensen zal ik ook niet snel vergeten.
Dus je leest het al… Het pad van het jaar 2008 was er een vol nieuwe dingen, kronkels, drukte, berghellingen en afdalingen. Ik botste soms wel eens tegen mijzelf op en verbaasde mijzelf soms over wie ik ben. Ben ik dat? Doe ik zo? Ik leer mijzelf steeds beter kennen door die stroom van ervaringen en dat maakt 2008 zo speciaal.
Ik ben benieuwd wat 2009 zal brengen. Hoe zal mijn stage in Suriname meevallen? Wat zal ik doen als ik afgestudeerd ben? Dat zullen we spannend moeten afwachten…
Beste lezers, hopelijk hebben jullie ook genoten van 2008, veel succes met 2009!
Gelukkig nieuwjaar!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
