De Surinaamse Dovengemeenschap is niet zo groot. De meeste doven zitten op de Kennedyschool of hebben er gezeten. Als dove integreren in het gewone onderwijs bestaat hier niet. Ook als ze van school af zijn blijven de meesten elkaar ontmoeten op de activiteiten van Sudobe (Stichting Surinaamse Doven Belangen), op de voetbaltrainingen van dinsdagavond en zaterdagavond of ze spreken met elkaar persoonlijk af. Iedereen kent wel SGT, al verschillen de gebaren eigenlijk wel van generatie tot generatie. SGT lijkt wel op VGT: veel gebaren zijn hetzelfde of lijken op elkaar. Ik heb wel gemerkt dat de SGT niet zo’n brede lexicon heeft, misschien omdat de doven hier niet zo hoog geschoold zijn en dus ook niet zoveel begrippen kennen. Echt opgeleide tolken kennen ze hier niet, maar vooral mevrouw Rosita en mevrouw Astrid nemen dat op zich: zij kennen de taal wel en ze hebben ook een verkorte opleiding gevolgd in Nederland vorig jaar.
De doven zijn hier laaggeschoold, kennen maar heel gebrekkig Nederlands en sommigen verdienen maar weinig. Anderen hebben eigenlijk goed werk zoals bij de bank, zo’n soort van assistent-achtig werk: brieven in ontvangst nemen, kopiëren, enz. Weer anderen doen handenarbeid (houtbewerking, en ik heb ook twee doven op de markt gezien.
Sudobe is een soort van belangengroep, met de bedoeling een soort van Dovenschap (Nederland) of Fevlado (Vlaanderen) te zijn. Sudobe bestaat nog maar een jaar, vroeger was er Saamhorig. Bij Saamhorig waren er enkele doven in het bestuur, met een frater (horend) als voorzitter. Saamhorig zocht naar werk voor doven en had een communicatiebemiddelingsfunctie. Toen er bezoek kwam van doven uit Nederland, zeiden ze dat de doven het best zelf kunnen en de frater stapte uit het bestuur. En ja hoor, zo gezegd, zo gedaan: Henk is voorzitter van Sudobe, er zijn nog 5 of 6 andere dove bestuursleden. Ze worden sterk ondersteund door Rosita, Astrid, een adviseur (een ex-directrice van de Kennedyschool), de Nederlanders en op dit moment ook door mij. Ze moeten nog veel leren maar ze zijn eigenlijk erg goed op weg.
Hmm.. Meer weet ik eigenlijk niet te vertellen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Correctie!
BeantwoordenVerwijderenAls gevolg van de terechte opmerkingen van Annelies, post ik hier eventjes enkele kleine correcties.
Ik spreek hier van de Surinaamse Dovengemeenschap, maar eigenlijk klopt dat niet, want het gaat hier enkel om de gemeenschap in Paramaribo, en niet die van het binnenland (hoewel er op de Kennedystichting ook wel doven uit het binnenland zijn).
Daarnaast zei ik dat doven hier niet integreren in het gewone onderwijs. Dat klopt ook niet! Er zijn wel degelijk slechthorenden in het gewone onderwijs, maar die krijgen geen specifieke begeleiding via de Kennedyschool. Hoe ik dat heb ontdekt? Ik zag een artikeltje in de krant van een dove Surinaamse jongen die vanuit Nederland een speciaal soort hoortoestel kreeg (omdat zijn oren 'dicht' zijn, de schelpen bedekken zijn gehoorgangen). Toen dacht ik terug aan Annelies haar mail en later had ik een gesprek met juffrouw Marci (audiologe van de Kennedystichting) en zij sprak inderdaad van slechthorenden in het gewone onderwijs. Hoe zij worden begeleid vanuit de Kennedystichting? De 'gewone' school krijgt een papier mee met aandachtspunten met betrekking tot een doof of slechthorend kind.
Dit is maar weinig begeleiding in vergelijking met de GON-begeleiding vanuit de dovenschool in Vlaanderen, maar juffrouw Marci zei dat de school of het kind (of zijn ouders) de Kennedystichting altijd mogen contacteren bij bijzonderheden of problemen.
Bij deze dus mijn correcties...
Oeps, die dove Surinaamse jongen van in de krant is eigenlijk slechthorend.
BeantwoordenVerwijderen