… er nu warm water in huis is en ik nu kan genieten van een warme douche?
… Chiel verhuisd is naar een ander huis in Paramaribo omdat hij niet kon slapen van het nachtlawaai?
… als gevolg daarvan ik nu alleen thuis woon, omdat ik toch als een roos slaap?
… er een grote storing (regenval) is geweest hier in Suriname?
… dat als gevolg daarvan de straten helemaal onder water stonden?
… ik een onzichtbaar groot wat ben ingewandeld?
… ik hoogstens een paar schrammetjes heb opgelopen en een natte GSM?
… dat mijn GSM een tijdje raar deed maar nu terug volkomen normaal doet?
… ik mijn hand met henna heb laten versieren door een Hindoestaans meisje?
… er een mooi, groot groen beest over mijn terras kroop?
… dat dit een leguaan bleek te zijn?
… dat leguanen lekker zijn, maar deze toch ontsnapte?
… mijn vlucht nu omgeboekt is van 10 juni naar 12 juni?
… dat ik nu dus pas op zaterdag 13 juni terug in België zal zijn?
… er enkele foto's online staan op picasaweb.google.be/mariekekusters?
zondag 10 mei 2009
Avontuur nummer 2: Bigi Pan
28 maart
Deze keer ging ik met een Vlaams gezelschap (zo’n 20 man) vanuit de Portugalstraat richting het noordoosten van het land: Bigi Pan. Dit is een groot meer gelegen in het district Nickerie. Na een lange busrit werden we in de vroege namiddag door Stefanie, een Javaanse vrouw, begeleid met een paar bootjes naar een huisje in het midden van het meer. Ja, beste lezer, u leest het goed: het was een huisje die op pootjes in het meer stond. Prachtig! Het is een groot maar ondiep meer, met wat eilandjes hier en daar en bossen aan de oevers.
Stefanie kookte zelf en we konden telkens lekker smullen. Over het hele weekend aten we typisch Javaans: loempia’s, bakabana’s, saoto-soep met ei, bami, satékes met pindasambal, petjel. Dat was erg lekker allemaal, natuurlijk. Marieke haar ogen zullen uitvallen als ze terug op de weegschaal zal staan. Alles is hier zo lekker en je kan niks laten liggen want je wil proeven en na al die proeverijen kan je er verder niet van af blijven! Dus schrik niet als je me ziet aankomen in het Vlaanderlandje met een dikke vetpens.
Maar ik wijk af. Met de bootjes voeren we ergens waar er veel vissen zwemmen. Stefanie en de andere mannen installeerden een net, waarvan ééntje dan met een stok hard op het water sloeg. De vissen zwommen recht in het net en Marieke waande zich even een vissersvrouw door mee te helpen om de vissen uit dat net te halen. Hoe doe je dat: je steekt je vinger in de mond, door de kieuw van de levende vis, en dan verder de draden lospeuteren. Nadien mocht Marieke meehelpen met de (scherpe!) vinnen weg te knippen en de schubben af te schrapen. Gek hoor, in het begin was ik er wat vies van en had ik medelijden met de vissen, omdat ze nog leefden. Maar na een tijdje was het precies de gewoonste zaak van de wereld en werd het zelfs een leuk klusje!
Onderweg naar het huisje sprongen we allemaal even in het water. Het water kwam maar tot aan je middel, maar je zakte tot bijna aan je knieën in de modder. Stefanie zei dat die drek goed is voor de huid en al gauw smeerden we ons er allemaal mee in, wat leidde tot een heus moddergevecht. Even wat doorzwemmen en waden in het water en de drek, genietend van de zonsondergang en dan weer terug in het bootje richting het huisje.
Die avond sprongen we allen weer in het bootje om kaaimannen te gaan spotten! En jahoor, we hebben er gezien. Eén van de mannen heeft er zelfs een gevangen, waarna we allemaal eens mochten voelen aan zijn huid.
Na wat gezellig keuvelen kroop ik moe maar goed gezind in de hangmat. Die nacht sliep ik wel lekker, alleen werd ik soms wakker omdat mijn buren soms tegen me stootten. De volgende ochtend hoorde ik van enkelen dat ze de platte kak hadden en even niet in de hangmat konden blijven liggen. En jahoor, dat gaf een kettingbotsing tot gevolg als er ene uit kruipt, want de hangmatten hingen allemaal dicht opeen, naast elkaar.
29 maart
Kort nadat het licht werd, kroop ik weer onder mijn klamboe uit, de frisse openlucht in. Het regende wat, maar de zonsopgang was nog bezig, dus dat was een prachtig gezicht. Na een lekker uitgebreid ontbijt mochten we eens in het water peddelen. Partner Elke en ik vormden een goed team door op het meer beurtelings te peddelen, eens in het water te springen om de ‘kajak’ voort te duwen of te zwemmen, als we het peddelen beu waren.
We hebben na terugkeer nog wat krabben gevangen, nadat ze werden klaargemaakt peuterden we zelf het vlees eruit om ze dan op te vreten. Nog wat genieten van het uitzicht en de zon met een boekje. Anderen lagen terug lekker in de hangmat te soezen. En toen was het alweer tijd om terug huiswaarts te keren, eerst te water en dan te land.
Dat was alweer een leuke trip, waar ik genoten heb van de natuur en van het gezelschap. Jammer genoeg had ik er wel moeite mee om in de groep te volgen, dan koos ik ervoor om gewoon te genieten van de dingen om mij heen. Maar toen begonnen toch mijn eerste mis-gevoelens te komen: ‘zat ik maar gewoon in Vlaanderen tussen mijn dove vrienden, waar ik op zulk een weekend gewoon tot een gat in de nacht zat te gebaren’. Toch ben ik voldaan thuisgekomen en mijn zacht bedje ingekropen.
Deze keer ging ik met een Vlaams gezelschap (zo’n 20 man) vanuit de Portugalstraat richting het noordoosten van het land: Bigi Pan. Dit is een groot meer gelegen in het district Nickerie. Na een lange busrit werden we in de vroege namiddag door Stefanie, een Javaanse vrouw, begeleid met een paar bootjes naar een huisje in het midden van het meer. Ja, beste lezer, u leest het goed: het was een huisje die op pootjes in het meer stond. Prachtig! Het is een groot maar ondiep meer, met wat eilandjes hier en daar en bossen aan de oevers.
Stefanie kookte zelf en we konden telkens lekker smullen. Over het hele weekend aten we typisch Javaans: loempia’s, bakabana’s, saoto-soep met ei, bami, satékes met pindasambal, petjel. Dat was erg lekker allemaal, natuurlijk. Marieke haar ogen zullen uitvallen als ze terug op de weegschaal zal staan. Alles is hier zo lekker en je kan niks laten liggen want je wil proeven en na al die proeverijen kan je er verder niet van af blijven! Dus schrik niet als je me ziet aankomen in het Vlaanderlandje met een dikke vetpens.
Maar ik wijk af. Met de bootjes voeren we ergens waar er veel vissen zwemmen. Stefanie en de andere mannen installeerden een net, waarvan ééntje dan met een stok hard op het water sloeg. De vissen zwommen recht in het net en Marieke waande zich even een vissersvrouw door mee te helpen om de vissen uit dat net te halen. Hoe doe je dat: je steekt je vinger in de mond, door de kieuw van de levende vis, en dan verder de draden lospeuteren. Nadien mocht Marieke meehelpen met de (scherpe!) vinnen weg te knippen en de schubben af te schrapen. Gek hoor, in het begin was ik er wat vies van en had ik medelijden met de vissen, omdat ze nog leefden. Maar na een tijdje was het precies de gewoonste zaak van de wereld en werd het zelfs een leuk klusje!
Onderweg naar het huisje sprongen we allemaal even in het water. Het water kwam maar tot aan je middel, maar je zakte tot bijna aan je knieën in de modder. Stefanie zei dat die drek goed is voor de huid en al gauw smeerden we ons er allemaal mee in, wat leidde tot een heus moddergevecht. Even wat doorzwemmen en waden in het water en de drek, genietend van de zonsondergang en dan weer terug in het bootje richting het huisje.
Die avond sprongen we allen weer in het bootje om kaaimannen te gaan spotten! En jahoor, we hebben er gezien. Eén van de mannen heeft er zelfs een gevangen, waarna we allemaal eens mochten voelen aan zijn huid.
Na wat gezellig keuvelen kroop ik moe maar goed gezind in de hangmat. Die nacht sliep ik wel lekker, alleen werd ik soms wakker omdat mijn buren soms tegen me stootten. De volgende ochtend hoorde ik van enkelen dat ze de platte kak hadden en even niet in de hangmat konden blijven liggen. En jahoor, dat gaf een kettingbotsing tot gevolg als er ene uit kruipt, want de hangmatten hingen allemaal dicht opeen, naast elkaar.
29 maart
Kort nadat het licht werd, kroop ik weer onder mijn klamboe uit, de frisse openlucht in. Het regende wat, maar de zonsopgang was nog bezig, dus dat was een prachtig gezicht. Na een lekker uitgebreid ontbijt mochten we eens in het water peddelen. Partner Elke en ik vormden een goed team door op het meer beurtelings te peddelen, eens in het water te springen om de ‘kajak’ voort te duwen of te zwemmen, als we het peddelen beu waren.
We hebben na terugkeer nog wat krabben gevangen, nadat ze werden klaargemaakt peuterden we zelf het vlees eruit om ze dan op te vreten. Nog wat genieten van het uitzicht en de zon met een boekje. Anderen lagen terug lekker in de hangmat te soezen. En toen was het alweer tijd om terug huiswaarts te keren, eerst te water en dan te land.
Dat was alweer een leuke trip, waar ik genoten heb van de natuur en van het gezelschap. Jammer genoeg had ik er wel moeite mee om in de groep te volgen, dan koos ik ervoor om gewoon te genieten van de dingen om mij heen. Maar toen begonnen toch mijn eerste mis-gevoelens te komen: ‘zat ik maar gewoon in Vlaanderen tussen mijn dove vrienden, waar ik op zulk een weekend gewoon tot een gat in de nacht zat te gebaren’. Toch ben ik voldaan thuisgekomen en mijn zacht bedje ingekropen.
Subh Holi!
10 maart: Holika brandt!
Vandaag mochten de kinderen al naar huis, mijn dienst zat er al vroeg op. Morgen is een vrije dag, ter gelegenheid van Holi Phagwa, een Hindoestaans Nieuwjaarsfeest. ’s Avonds nam Henk me mee naar een Holika-brand op de Kwattaweg. Altijd op de avond voor Holi Phagwa wordt er een groot vuur aangestoken om al het kwade van het afgelopen jaar te verbranden, om dan met een nieuwe en bloeiende start het jaar in te stappen. Gelukkig ging het door, ondanks de regen. Het was een indrukwekkende verbranding. Met Henk en een bakra-gezelschap mochten na de verbranding gratis meesmullen en meedrinken. Nadien was er een vertelling over de betekenis achter de naam Holi Phagwa, en een optreden van dansende Hindoestanen (wat volgens de Vlaamse meisjes op niet veel trok). En toen was het tijd om naar huis te gaan…
11 maart: kleuren en geuren alom.
Op Holi Phagwa zelf feliciteren de mensen elkaar door elkaar te besproeien met parfum en te bestrooien met geurige en kleurige poeders, en zeggen: ‘Subh Holi!’. Bij Evelien en Marie thuis kon ik mee de sfeer van Phagwa opsnuiven, waar hun Hindoestaanse ‘mama’ en ‘papa’ bezoek kreeg van familie en buren. We mochten natuurlijk ook alweer meegenieten van de heerlijke barra’s en andere Hindoestaanse specialiteiten.
In de stad waren er ook verschillende plekken waar iedereen samen ‘speelde’, dus met poeders en kleurstoffen elkaar helemaal kleurrijk en geurrijk maken. Op die plekken kwamen dan ook de meeste bakra's, maar door het slechte weer was er veel afgelast... Jammer! Het Hindoestaanse Nieuwjaar komt ook een beetje overeen met het begin van de lente, daarom die verschillende kleuren en geuren. Blonde stagiaires krijgen de kleur niet meer uit hun haren, en moeten dan maandenlang met een ongewild kleurig kapsel rondlopen. Een Vlaams meisje zag er als een barbiepop uit omdat haar blonde lokken roze werden!
Ondanks het feit dat Holi Phagwa een Hindoestaanse aangelegenheid is, zie je hier en daar ook een bakra, een Javaan, een indiaan of een creool de gelegenheid meevieren. Zelfs bij de Chinees zijn de poeders en kleurstoffen te koop! Op het internaat werd er een namiddag geweid aan Holi Phagwa door wat uitleg over de gelegenheid, spelen met poeders en kleurstoffen en nadien Hindoestaans gesmul. Het is wel mooi om te zien dat er plaats is voor de feestdagen van de verschillende culturen. Ook op de school en het internaat wordt er ruimte gemaakt om er kennis mee te maken.
Vandaag mochten de kinderen al naar huis, mijn dienst zat er al vroeg op. Morgen is een vrije dag, ter gelegenheid van Holi Phagwa, een Hindoestaans Nieuwjaarsfeest. ’s Avonds nam Henk me mee naar een Holika-brand op de Kwattaweg. Altijd op de avond voor Holi Phagwa wordt er een groot vuur aangestoken om al het kwade van het afgelopen jaar te verbranden, om dan met een nieuwe en bloeiende start het jaar in te stappen. Gelukkig ging het door, ondanks de regen. Het was een indrukwekkende verbranding. Met Henk en een bakra-gezelschap mochten na de verbranding gratis meesmullen en meedrinken. Nadien was er een vertelling over de betekenis achter de naam Holi Phagwa, en een optreden van dansende Hindoestanen (wat volgens de Vlaamse meisjes op niet veel trok). En toen was het tijd om naar huis te gaan…
11 maart: kleuren en geuren alom.
Op Holi Phagwa zelf feliciteren de mensen elkaar door elkaar te besproeien met parfum en te bestrooien met geurige en kleurige poeders, en zeggen: ‘Subh Holi!’. Bij Evelien en Marie thuis kon ik mee de sfeer van Phagwa opsnuiven, waar hun Hindoestaanse ‘mama’ en ‘papa’ bezoek kreeg van familie en buren. We mochten natuurlijk ook alweer meegenieten van de heerlijke barra’s en andere Hindoestaanse specialiteiten.
In de stad waren er ook verschillende plekken waar iedereen samen ‘speelde’, dus met poeders en kleurstoffen elkaar helemaal kleurrijk en geurrijk maken. Op die plekken kwamen dan ook de meeste bakra's, maar door het slechte weer was er veel afgelast... Jammer! Het Hindoestaanse Nieuwjaar komt ook een beetje overeen met het begin van de lente, daarom die verschillende kleuren en geuren. Blonde stagiaires krijgen de kleur niet meer uit hun haren, en moeten dan maandenlang met een ongewild kleurig kapsel rondlopen. Een Vlaams meisje zag er als een barbiepop uit omdat haar blonde lokken roze werden!
Ondanks het feit dat Holi Phagwa een Hindoestaanse aangelegenheid is, zie je hier en daar ook een bakra, een Javaan, een indiaan of een creool de gelegenheid meevieren. Zelfs bij de Chinees zijn de poeders en kleurstoffen te koop! Op het internaat werd er een namiddag geweid aan Holi Phagwa door wat uitleg over de gelegenheid, spelen met poeders en kleurstoffen en nadien Hindoestaans gesmul. Het is wel mooi om te zien dat er plaats is voor de feestdagen van de verschillende culturen. Ook op de school en het internaat wordt er ruimte gemaakt om er kennis mee te maken.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
