Avontuur nummer 1: Brownsberg

Intussen heb ik eindelijk mijn eerste trip naar het binnenland gemaakt! Vorige week nam ik eens een taxi van beroemde Jeffrey (betrouwbaar taxibedrijfje die vooral door blanke stagiaires wordt benuttigd), en chauffeur Amir pikte mij op. Na een gezellig babbeltje in de auto vroeg hij me of ik misschien niet mee wou naar Brownsberg, samen met een groepje Nederlandse meisjes. Er was nog één plaatsje vrij, en goedkoop! Het tweedaagse tripje werd dan ook door Amir zelf georganiseerd: als chauffeur, gids en kok in één persoon. Ik hapte dus al gauw toe.

Vorige week dinsdag had ik dus de buikgriep/darmontsteking te pakken, die al beter werd donderdag en vrijdag, maar die zaterdagmorgen weer de kop opstak met een stinkend hoopje in de wc. Met twijfels tot gevolg of ik nog wel mee zou gaan op trip, die deze bewuste ochtend van start zou gaan. Urenlang in een hobbelig busje zitten met rommelende darmen leek mij niet zo gezellig. Amir overtuigde me om toch mee te gaan en beweerde dat het wel snel over zal gaan. Ik propte dan ook mijn rugzak vol pillen voor het geval dat de schijt zich nog eens zou opdringen.

Na een korte kennismaking met het zeskoppig gezelschap uit Nederland, vertrokken we in een huurbusje richting Brownsberg. Onderweg werd de sfeer erin gehouden met wat muziek, vrolijk (maar blijkbaar vals) gezang, mottige regen en een frisse airco. De befaamde ‘rode weg’ (bauxietweg die stad en binnenland met elkaar in verbinding brengt) bleek dan toch minder hobbelig dan ik had verwacht. Maar toen we de berg op reden, zaten we vast, tot tweemaal toe. De eerste keer kon Amir zich eruit rijden, mits een aanloop, maar de tweede keer konden we onszelf niet redden en hadden we hulp nodig. Samen met nog een ander meisje paste ik op de bus, terwijl de rest naar boven wandelde om hulp te zoeken. Met een jeep en sleeptouw werd het busje heldhaftig uit de modder gesleept, waarna deze heel’huids’ tot boven is geraakt.

De rest van de dag hebben we doorgebracht door een verkenning van het domein, foto’s trekken van het mooie uitzicht over het Brokopondomeer, wat koken, eten, en de avond vertoefden we in de bar. Het was er erg gezellig, ook de andere blonde bakra’s die volgens mijn reisgenootjes het stereotiep van de Nederlanders bevestigde, lieten onze avond niet verpesten. Het grappige is dat zij zelf Nederlanders zijn, en we plaagden elkaar met elkaars stereotiepen zoals ‘domme Belg’ en ‘gierige Hollander’, en we mogen niet spreken van ‘patat’ of ‘Vlaamse frieten’ maar van ‘Belgische frieten’.

Het plan was om in hangmatten te slapen onder zo’n soort van afdak waar je met hangmatten kan slapen. Marieke heeft zich dan ook een hangmat aangeschaft, met een muskietennet erbij. Uiteindelijk kregen we toch een huisje met bedden ter beschikking, waar de meiden eerst niet in wilden slapen, omdat ze door hun Nederlandse bovenburen in Paramaribo werden warm gemaakt dat die vol vlooien en vleermuizenpoep zou zitten. Uiteindelijk hebben we toch in de bedden geslapen, met de hangmatten als ‘bedovertrekken’, want die avond waren we moe en te lui om ze nog allemaal op te hangen. En maar goed, want de volgende ochtend bleek het buiten erg vochtig, en we zouden alleen maar koud gehad hebben en misschien ziek geworden zijn.

De volgende dag startte met een nieuw stinkend hoopje, die ik eruit heb geduwd in de openbare toiletten, want ik wou het huisje niet opvullen met dat heerlijk geurtje. Vervelend detail: de wc kon niet doorspoelen omdat er nergens water meer uitkwam (dus ook niet uit de kraan). Dan maar een emmer uit de regenton bij ons huis geschept om toch die viezigheid weg te spoelen. Na een heerlijk en uitgebreid ontbijt, klaargemaakt door de kok van dienst, Amir, vertrokken we naar de Irenevallen, geleid door de gids van dienst, Amir. Het was een prachtige, avontuurlijke en indrukwekkende tocht door de jungle met imposante wortelgedrochten, metershoge bomen en glijdende voeten over de modder. Ontdekte dieren: sprinkhanen, brulapen, brulkikkers, raven, rode reuzemieren en Hollanders. De sprinkhanen, brulapen en raven heb ik niet gezien, maar wel gehoord. Het is best een raar gevoel dat ik als dove die geluiden ook kan ontdekken en zelf ook indrukwekkend kan vinden. Hmm.. Toppunt: Marieke waande zich als Jane van Tarzan door eens door de lucht te zwieren met een liaan, waarbij ze bijna tegen een boom knalde, maar nog net op tijd gered werd door Amir, held van dienst.

De Ireneval was een waterval in een mooie open plek, waarvan we de natte frisheid ook hebben ervaren door er in bikini lekker onder te gaan staan. Bij onze terugkeer naar boven, reet de lucht weer open om een tropische stortbui op dit stukje op de aardbol te laten vallen. Hierbij versterkten twijfels van onze chauffeur van dienst, Amir, of we wel terug zouden rijden. De weg is namelijk gevaarlijk en de dag ervoor was het al glad door de nattigheid. Na wat overleggen met het volkje op Brownsberg werd er besloten dat Amir alleen naar beneden zou rijden met het busje. Wij mochten met z’n zevenen mee in de jeep van een zekere Rocky met een plastiek zakje op zijn hoofd, tot we beneden waren. Na over te stappen in het busje, vertrokken we weer richting Paramaribo. En deze keer was de weg wel een heel pak hobbeliger en saaier, want we waren moe en het werd stilaan donker… Bij aankomst in Paramaribo werd ik na het samen oppeuzelen van friet/patat thuis gebracht, waar mijn bedje me stond op te wachten… Slaapwel.