Avontuur nummer 2: Bigi Pan

28 maart
Deze keer ging ik met een Vlaams gezelschap (zo’n 20 man) vanuit de Portugalstraat richting het noordoosten van het land: Bigi Pan. Dit is een groot meer gelegen in het district Nickerie. Na een lange busrit werden we in de vroege namiddag door Stefanie, een Javaanse vrouw, begeleid met een paar bootjes naar een huisje in het midden van het meer. Ja, beste lezer, u leest het goed: het was een huisje die op pootjes in het meer stond. Prachtig! Het is een groot maar ondiep meer, met wat eilandjes hier en daar en bossen aan de oevers.

Stefanie kookte zelf en we konden telkens lekker smullen. Over het hele weekend aten we typisch Javaans: loempia’s, bakabana’s, saoto-soep met ei, bami, satékes met pindasambal, petjel. Dat was erg lekker allemaal, natuurlijk. Marieke haar ogen zullen uitvallen als ze terug op de weegschaal zal staan. Alles is hier zo lekker en je kan niks laten liggen want je wil proeven en na al die proeverijen kan je er verder niet van af blijven! Dus schrik niet als je me ziet aankomen in het Vlaanderlandje met een dikke vetpens.

Maar ik wijk af. Met de bootjes voeren we ergens waar er veel vissen zwemmen. Stefanie en de andere mannen installeerden een net, waarvan ééntje dan met een stok hard op het water sloeg. De vissen zwommen recht in het net en Marieke waande zich even een vissersvrouw door mee te helpen om de vissen uit dat net te halen. Hoe doe je dat: je steekt je vinger in de mond, door de kieuw van de levende vis, en dan verder de draden lospeuteren. Nadien mocht Marieke meehelpen met de (scherpe!) vinnen weg te knippen en de schubben af te schrapen. Gek hoor, in het begin was ik er wat vies van en had ik medelijden met de vissen, omdat ze nog leefden. Maar na een tijdje was het precies de gewoonste zaak van de wereld en werd het zelfs een leuk klusje!

Onderweg naar het huisje sprongen we allemaal even in het water. Het water kwam maar tot aan je middel, maar je zakte tot bijna aan je knieën in de modder. Stefanie zei dat die drek goed is voor de huid en al gauw smeerden we ons er allemaal mee in, wat leidde tot een heus moddergevecht. Even wat doorzwemmen en waden in het water en de drek, genietend van de zonsondergang en dan weer terug in het bootje richting het huisje.

Die avond sprongen we allen weer in het bootje om kaaimannen te gaan spotten! En jahoor, we hebben er gezien. Eén van de mannen heeft er zelfs een gevangen, waarna we allemaal eens mochten voelen aan zijn huid.

Na wat gezellig keuvelen kroop ik moe maar goed gezind in de hangmat. Die nacht sliep ik wel lekker, alleen werd ik soms wakker omdat mijn buren soms tegen me stootten. De volgende ochtend hoorde ik van enkelen dat ze de platte kak hadden en even niet in de hangmat konden blijven liggen. En jahoor, dat gaf een kettingbotsing tot gevolg als er ene uit kruipt, want de hangmatten hingen allemaal dicht opeen, naast elkaar.

29 maart
Kort nadat het licht werd, kroop ik weer onder mijn klamboe uit, de frisse openlucht in. Het regende wat, maar de zonsopgang was nog bezig, dus dat was een prachtig gezicht. Na een lekker uitgebreid ontbijt mochten we eens in het water peddelen. Partner Elke en ik vormden een goed team door op het meer beurtelings te peddelen, eens in het water te springen om de ‘kajak’ voort te duwen of te zwemmen, als we het peddelen beu waren.

We hebben na terugkeer nog wat krabben gevangen, nadat ze werden klaargemaakt peuterden we zelf het vlees eruit om ze dan op te vreten. Nog wat genieten van het uitzicht en de zon met een boekje. Anderen lagen terug lekker in de hangmat te soezen. En toen was het alweer tijd om terug huiswaarts te keren, eerst te water en dan te land.

Dat was alweer een leuke trip, waar ik genoten heb van de natuur en van het gezelschap. Jammer genoeg had ik er wel moeite mee om in de groep te volgen, dan koos ik ervoor om gewoon te genieten van de dingen om mij heen. Maar toen begonnen toch mijn eerste mis-gevoelens te komen: ‘zat ik maar gewoon in Vlaanderen tussen mijn dove vrienden, waar ik op zulk een weekend gewoon tot een gat in de nacht zat te gebaren’. Toch ben ik voldaan thuisgekomen en mijn zacht bedje ingekropen.